VOZ DO ARQUEIRO

PICHEL, LUZ

Castrapo: lengua menor, fronteriza. Una variante del castellanohablada en Galicia porpersonas que tienen como primera lengua el gallego y sólo emplean elcastellano por cortesíacon el interlocutor o en entornos en los que se habla castellano. Sinsistema fonético, nidiccionario, ni mucho menos corpus literario. Objeto de burla,caricatura, humillación?Luz Pichel terminó de escribi...

CABANA, DARÍO XOHÁN

Reúne los quince libros publicados en vida del autor en una edición, estudio y notas a cargo de Anxo Angueira. ...

FONTEBOA LOPEZ, MARIA ALICIA

Celaxe é neboeiro mais tamén esperanza, anuncio, fulgor. En Celaxe esfiáñanse ceos, corpos, mapas. Celaxe propón un rexistro de voces líquidas, de linguas-paxaro, de silencio pedernal. Celaxe é, sobre todo, un corazón en xerundio. ...

MARANTE, ANTÍA

Quen somos cando nos situamos lonxe da nosa orixe?Como observamos os lugares novos nos que nos instalamos?Vostede está aquí é unha resposta de moitas posíbeis: o rexistro do tránsito por xeografías afastadas que rematan sendo familiares, o mapa a tres escalas que xorde tras o camiño por múltiples espazos e tempos, o arquivo que preserva as voces das que foron quen de multiplica...

ÁLVAREZ GARCÍA, LOURDES

A poesí,a que se compila nestas pá,xinas está, alicerzada, xa desde ,o debut da autora, no regreso á, sú,a orixe, tanto na paisaxe rural ,da infancia e da mocidade coma, de xeito especial, nas raí,ces ,familiares, o que a poeta chama &ldquo,a casa dos pais&rdquo,. , Son tamé,n versos nos que, xunto á,s palabras dit...

VALLE REGUEIRO, LUIS

«Somos» propón un camiño no que as palabras se alían á procura da rítmica dun outro discurso social -se non posible, si necesario-, abordando a outra historia: a do soño, a invisibilidade e o irrealizable. Trátase -explica o autor- «de experimentar e sentir o que trisca, laia e despunta no poema, de perderse e atoparse nun outro lugar -paisaxe , sensación , desexo , emboscadura...

BLANCO CASAS, ANTON

En Bosque, o poema revela un mundo se cadra anterior, mais tamén atemporal. Sinala os movementos e as articulacións do que é natural; e reclámaas para si coma linguaxe. A través de recursos como a polifonía e a partición, o espazo ou o poema, sóñase concéntrico, circula: ábrese. ...