Tríade

Fernández Naval, Francisco X.

Cando o home enfermouela deixou a casa da cidadee regresou á aldea;á casa familiar; á xaneladende a que falarcoa lúa. Estamos ante un autor que sabe poñerse ás ordes da emoción cando unha luz que chega sen previo aviso; desde un algures moitas veces descoñecido; lle dita o primeiro verso. O camiño que arrancou na vaga epifanía inicial vai medrando daquela arredor da libre e dis...

Villamor, Javier Saavedra

Comencei a escribir este poemario cun pé en Cee e outro en Compostela, o que eu adoitaba chamar ?Santiago dC?.Naquel momento, a mina intención era falar da crueldade, aniquilación, do abuso e da dependencia emocional que se vive nunha relación deshumanizada.Iso é ?estrañamento?, a mutación repentina dunha realidade cotiá que se volta irrecoñecible. Non é a crónica dunha histori...

Piñeiro, Esther

Os poemas deste novo libro, Sempre Lela, seguen a liña do poemario anterior Anacos dunha vida, volvo a reflectir as experiencias da vida, coas súas tristuras, desencantos e ledicias, momentos con sentimento e tamén inquedanzas sobre a Nosa Terra, a emigración e a decadencia da nosa marabillosa lingua. ...

Méndez Ferrín, Xosé Luís / Mendez Ferrin, Xose Luis

A aparición, en novembro de 1976, de Con pólvora e magnolias, de X. L. Méndez Ferrín, supuxo toda unha revolución cultural. Esta obra marcaría un novo tempo para a poesía galega. Pola calidade e novidade do seu verso, mais tamén polo seu singular formato e deseño. Unha coidada edición facsimilar de Alvarellos Editora rescata agora esta obra emblemática, cando se cumpren...

Torres Piñeiro,José

BERROS DO SILENCIO insírese nesta traxectoria como unha obra especialmente significativa: un libro onde o poeta rompe definitivamente coa autocensura, transforma o silencio en berro e fai da poesía un acto de resistencia emocional. Cada poema é unha confesión, pero tamén unha chamada á conciencia, unha maneira de existir fronte ao esquecemento. ...

García, Javier García

" Atopámonos fronte a una triloxía cunha clasificación moi apropiada que lle dá coherencia ao todo; unha orixinalidade realmente exquisita e clara, tanto nos poemas de andamio común, como nos alucinantes xogos de palabras e regalos estéticos cheos de vida da de verdade. Un carácter poético, o de Javier García, intenso e que sabe do que fala,o terreo que pisa. Contundente, lindo...